Mi blog de 2011 (version in Interlingua)

Io habeva facite un blog, in 2011 que ha essite piratate. Io habeva facite un copia de illo. Ecce illo, traducite un Interlingua. Il ha resimilantias con le textos de mi nove blog. Io faceva a vices copiar-collar de illo. Io faceva anque un version in anglese.

Credentias (2011-03-08 16 :57)

Io habe multe difficultates a comprender que on pote creder (acceptar como veritates absolutes) ideas o theorias que on habe facite per se ipse in un impulso « inspirate » de « clarividentia » o que « prophetas » illuminate transmitteva a nos in libros supponemente sacrates. Sovente, iste ideas o theorias non es in realitate fundate que super impressiones interior que on se face creder esser revelationes divin o cosmic.

In alicun casos, le defenditores de iste credentias utilisa alicun notiones scientific pro dar les un apparentia de fundamento… Io va essayar, per constatationes simples, resultante de observationes o reflexiones simples, de facer apparer le debilitate del fundamentos de tote iste credentias. Io estima anque que es melio haber le humilitate de acceptar nostre ignorantia al loco de affirmar solemnemente detener le veritate absolute.

Es normal que nos es anxiose in facie del vita e del morte, e que nos accepta facilemente como un veritate absolute un credentia que nos da importantia e reconforto. Assi, nos calma nostre anxietate e nos pote continuar nostre parve vita tranquille -o le plus sovente, nos es talmente occupate a superviver o a consumer que nos non habe le tempore de pensar a iste questiones-. Ma, nos pote haber un reguardo objective super nostre situation e un acceptation de iste, remanente seren : isto es un de mi objectivos de demonstrar lo.

Il ha anque le facto que le humanos es habituate a cercar un causa o un ration, un senso o un scopo a toto, e evidentemente a lor existentia e a ille del universo. Isto pote parer un poco plus digne que le simple besonio de reconforto, ma nos videra que le credentias que isto produce non es plus justificate e se avera multo anthropomorphic.

Le angustia in facie del vita o del morte e le recerca de senso pulsa le humanos a definir como veritate tote sortas de ideas fundate super le sablo.

Esque on pote abstiner se de tote credentia ? (2011-03-20 23 :32)

Io debe primo advertir vos : io non es un philosopho… Dunque, non hesita a dicer me lo quando io scribe futilitates. Esque on pote abstiner se de tote credentia ? Io pensa que isto es necessari, si on es responsabile. Il es necessari que on diffide de tote lo que nos apparerea esser un evidentia*. In effecto, il ha semper un fundo de credentia a tote evidentia ; per exemplo, si un evidentia es fundate super observationes, ille es fundate dunque super le credentia que iste observationes non es hallucinationes… Io pensa que il non ha plus grande humilitate que de dubitar.

Imperfection de nostre sensos

On debe diffider de nostre sensos, illes pote dupar nos, mesmo si le sensos es nostre sole medios de cognoscer.

A fin que nostre sensos non dupa nos, il es necessari de guardar in le spirito (io revenira super isto in un proxime articulo) que le mundo virtual que nostre cerebro crea es multo differente de que stimula nostre sensos (le mundo real) e anque que nostre cerebro pote esser dupate o non functionar ben (illusiones, hallucinationes,…).

Un sexte senso ?

Alcunes pensa que nos habe un sexte senso : nostre cerebro o nostre anima haberea un connexion special con le cosmo, le Toto, le Esser o Deo ; ma isto es longe de esser evidente ! Isto es in facto in le dominio del credentia… Que, con le meditation, on pote devenir plus seren e resentir amor et altruismo, non significa que on deveni un felice initiato in communion con le Veritate absolute, le Amor infinite e le Esser supreme.

Le selection

On non debe creder, ma on pote seliger. On observa, on reflecte, on verifica, on consulta, pois on selige (guardante se le option de cambiar su decision…).

Le existentia

Malgrado toto, il ha un cosa al qual io haberea tendentia a creder spontaneemente. Isto es mi existentia e ille de un mundo objective (que non depende de me pro exister). Ma, le problema es que io non sape lo que isto vole dicer : « le existentia ». Le dictionario non me adjuta multo : lo que existe, es qualcosa de real, que face parte del realitate, e, le realitate, es tote lo que existe ! Finalmente, le existentia, es un altero de iste notiones create per mi cerebro, como le spatio, le color, le sonos, le dolor, le felicitate, le amor, le ben et le mal, le conscientia, etc. que totes non es facile a definir. (Ma, io amarea tentar de definir lo que on vole dicer quando on dice que un cosa existe : un cosa que existe, esserea un structura plus ou minus complexe de energia que pote interager (excambiar energia) con le resto del realitate e dunque que pote o poterea esser apportate a mi cognoscentia per le intermediario de mi sensos, directemente o indirectemente.) Ma bon, il importa poco…, io selige, in iste momento, de admitter mi existentia e ille del mundo e io ira mesmo plus longe, io va mesmo admitte vostre existentia, car lector. Le existentia es un grande mysterio !

*Evidentia

In le dictionario, io lege : « lo que se impone al spirito, de un certitude absolute » ; io habe problemas con iste definition proque on deberea creder al spirito e al absolute… In burla, io poterea dicer que le unic evidentia es que nihil es evidente… Que nos essaya de dar un senso practic a iste parola. « Evidente » es de la familia del verbo latin « videre : vider » ; dunque, qualcosa evidente es qualcosa que on pote deducer clarmente de lo que on vide… e on pote generalisar in dicer que qualcosa evidente corresponde a un structura cerebral stabile que nostre cerebro crea a partir del impulsiones que nostre sensos invia a ille o ha inviate a ille.

Le homine creava Deo a su imagine (2011-03-21 14 :42)

Parve infante, io habeva traumatisate per le timores que nos inspirava le inseniamentos del ecclesia ; io me rememora estranie incubos quando io habeva circum 5 annos. Pois, io es devenite un infante devote, seriose e ben indoctrinate ; un infante va creder facilemente lo que le conta le adultos in que il face un total confidentia. Pois in le adolescentia, mi pensata comenciava a se emancipar e tote le belle historias del fide catholic me ha apparite sin fundamento (io non acceptava in particular le idea de punition pro nostre supponite faltas) ; conto tenite del forte pression social (le Québec esseva multo practicante in iste epocha) e del indoctrinamento que me habeva fortemente marcate, io debeva facer un effortio enorme pro liberar me de credentias religiose. A 15 annos, io me definiva como agnostico (le atheismo me appareva como un sorta de credentia). Ora, remanente ancora agnostico (io lo pensa), io haberea le tendentia de seliger de esser athee.

Le credentia in Deo = animismo supreme

Le animismo attribue un anima al animales e al phenomenos e objectos natural, e al humanos, evidentemente.

Le religiones dominante ha conservate partialmente iste idea : si le animales e le phenomenos natural non haberea plus de anima (le feminas, il non esseva certe…), le homines haberea semper un anima e, anque, le universo integre : Deo. Le idea de un anima proveni del incomprehension. Le animistas attribueva un anima al phenomenos natural proque illes non les comprendeva. in le religiones monotheista, on attribue un anima (Deo) a lo que on non comprende : le existentia. Quanto al attribution de un anima al homine, illo proveni del incomprehension face a su proprie morte. Un esser es vivente, pois subitemente, como si qualcosa qui dava vita a iste esser se evaporava, isto deveni sin vita, isto non est plus que un corpore inerte ! Non comprendente que es le structura delicate e complexe de iste esser que habeva essite rumpite, le humanos ha inventate le anima que dava vita al materia e le rendeva inerte quando le quitava, e iste anima, on le a supponite eternal evidentemente ! Es anque un minusprecio o disdigno profunde pro le materia que on videva como bollettas, blocos, pecias con le quales le melio que on poteva facer esseva ingranages mechanic e automatos plus o minus complexe, ma sin initiative, sin conscientia, dunque sin anima ! Iste mesme disdigno del materia ha facite vider le universo integre como un assemblage de objectos material sin potential que non poteva exister per se ipse. On debe rehabilitar le materia ! Que nos cessa de esser animistas e que nos constata le possibilitates del materia que pote organisar se, structurar se, formar esseres de un complexitate incommensurabile (esseres viventes, pensantes, conscientes !).

Le creation de Deo

Le humanos habe le capacitate de facer utensiles o objectos que habe generalmente un utilisation precise ; un sedia servi a seder se, un automobile, a mover se, etc. mesme un obra de arte, creation que pote semblar sin scopo precise, gratuite, servi a satisfacer un besonio de expression o produce placer o un altere sentimento.

Breve, isto pote facer creder que toto ha essite facite per qualcuno pro un scopo qualcunque. Como on ha debite mitter multe effortios pro crear alicun objectos, on se imagina mal que le objectos que se trova in le natura, que es sovente infinitemente plus complexe que illos que on ha fabricate, non ha essite concipite per un entitate consciente e intelligente, semblabile al humanos. E evidentemente, viste que generalmente, on fabrica qualcosa pro un scopo precise, on conclude que iste entitate habeva anque un intention. On debe ben realisar que iste credentia es completemente anthropocentric ! On va mesme attribuer a iste entitate sentimentos human como le amor. « Deo non ha facite le homine a su imagine, ma es le homine qui ha facite Deo a su imagine ».

Le inutilitate del concepto de Deo

On debe recognoscer que il remane un grande mysterio : como il es possibile que le materia o, si vos prefere, le energia, existe e que ille habe proprietates tal que structuras consciente de se ipse ha essite generate. Totevia, non es necessarie de inventar un esser creator : isto non esserea que displaciar le problema, cambiar le ver mysterio per un altere multo hypothetic. Que nos admitte un momento que le natura, que es tanto complexe, non pote exister sin haber essite create per un entitate superior con un intention intelligente ; ma, iste entitate superior, qui a potite crear le e proque ? Un altere entitate ancora plus superior… O ille haberea existite desde sempre ! E alora proque non esserea le universo que haberea existite desde sempre ?

In facto, le humanos es reticente a iste idea, proque illes non comprehende le universo, illes le vide como un banal assemblage de bollas, de corpores material inerte e illes trova que le universo non resimila assatis a illes (tendentia ben cognoscite del humano al anthropomorphismo). Que nos contempla le ver mysterio : le universo ; illo non pare facite simile a nostre imagine, ma illo es nostre universo in le qual esseres vivente, amante, pensante e consciente ha apparite.

Le homine creava Deo a su imagine (2011-03-21 14 :42)

Ancora un parve parola super le subjecto. Io vole mitter in evidentia le anthropomorphismo flagrante in le concepto de Deo. Nunc que nos sape que nos es super un micre Terra tornante circa le Sol, a milliones de kilometros de iste, e que nostre Sol non es que un stella ordinarie tornante in le galaxia inter milliardos de altere stellas e que il a milliardos de galaxias, le anthropocentrismo (le idea que le homine esseva le umbilico del universo) ha prendite plumbo in le ala (non es plus credibile). Totevia, le anthropomorphismo remane ben presente in le pensata del humanos. Isto es un poco normal : illes se crea modellos a partir de lo que illes cognosce… se ipse. Assi il non es surprendente que illes ha attribuite al Deo que illes ha inventate, proprietates purmente human : como illes, Deo es un persona (o tres !) qui pensa con un conscientia, crea cosas con intentiones precises, ille ha le notion del ben e del mal ; ille es como un rege human : ille ha su regno, ille judica e puni ; ma, ille es un bon rege, proque ille resenti un grande amor pro su creaturas ; ille es affabile. IIle resenti anque plen de altere sentimentos human : placer, pena, ira, …

Nos videra que tote iste proprietates : amor, conscientia, … es purmente human (ben que illos pote exister in le animales) e que illos es apparite, al curso del evolution particularmente in le mammiferes pro permitter un melior superviventia de iste species. Le attribution a Deo de tote iste proprietates human es anthropomorphismo.

Le anima e le spirito, conceptos animistic et archaic (2011-04-02 15 :10)

Io vole revenir, in iste articulo, super le concepto de anima. Vos ha comprendite que io non crede de toto al existentia del anima ni, ben securo, a illo del spirito (ancora minus al spiritos !). Le conceptos « Anima » e « spirito » subintende (per lor origines etymologic) que il necessita un sufflo qualcunque pro dar vita a un corpore ; io me demanda alora proque nostre cerebro es tanto disveloppate ; le anima haberea potite dar vita a un marionette de ligno… In facto, un sufflo, un currente de aere, isto es multo simple e poterea difficilemente esser le loco de un conscientia, de un intelligentia capabile de cognoscentia et de comprehension. In facto, es le complexitate del organismos vivente que permitte le conscientia e le intelligentia. Il es le complexitate del esseres vivente que es digne de admiration e de respecto plus que un anima hypothetic. Que vos altera le complexitate de vostre cerebro, solmente un pauco, e vos perde conscientia o vos deveni confuse ; quando le maladia de Alzheimer destrue nostre cerebro gradualmente, nos perde memoria, comprehension, conscientia.

In facto, il sembla que le energia es le fonte de toto, includente le materia (E=mc²). Io parla hic del energia describites per le physica e non de un altere divinitate… Iste energia-materia se ha organisate in structuras de plus in plus complexe pro dar esseres vivente, pois consciente. Nostre corpore non es un marionette al qual vita e conscientia haberea essite date gratias a un anima que lo haberea colonisate ; nostre corpore es un organismo que es le resultato de un longe evolution del energia-materia verso un multo grande complexitate permittente la memoria, le intelligentia, le conscientia del mundo que nos circumfere e le conscientia de se ipse. Le vita non ha essite date a nostre corpopre, iste lo habeva al initio, quando se ha formate le ovo post le union del ovulo e del spermatozoide (duo cellulas jam viventes) ; quanto al intelligentia e al conscientia, illos non es que nomines date a alicun proprietates de nostre corpore (in particular de nostre cerebro) acquirite alora que su complexitate ha attingite un limine critic. Del mesme maniera, le vita es apparite super Terra quando le energia-materia ha attingite un nivello de complexitate correspondente a lo que on appella le vita.

Le spiritualitate, concepto cave (2011-04-15 15 :15)

Vos divinara que como io non crede ni al spirito ni al spiritos, le spiritualitate es pro me un concepto vacue. Io prefere parlar de reflexion, de inspiration, de conscientia, de meditation, de incantamento, de affection, de amor, etc. es a dicer de diverse processos cerebral. Le concepto de interioritate me pare anque suspecte.

Le adeptos de spiritualitate o de interioritate affirma que on pote trovar in se ipse le Veritate e un contacto con le Esser ; in facto, es de iste maniera que illes interpreta alicun phenomenos cerebral que illes ha potite resentir. A mi aviso, le personas qui se monstra o qui es recognoscite como habente un grande spiritualitate joca un pauco le comedia o es profundemente indoctrinate e interpreta lor impressiones in function de lor doctrina.

Iste spiritualitate o interioritate darea un confidentia in se ipse e un pace interior… in facto, on pote multo ben attinger iste pace e iste confidentia sin associar a illos un credentia spiritual ; il se tracta simplemente de sanitate cerebral e integral. (In facto, si alicun credentias spiritual pote apportar un certe pace interior, alteres al contrario es fontes de terror, de angustia e de dolor.)

N.B. Le parolas « spirito » e « spiritualitate » subintende un realitate superior e distincte del corpore e del materia (idea al qual io non subscribe evidentemente). Altere parolas (mental, psyche e lor derivatos) es multo utilisate pro describer phenomenos cerebral (maladia mental, psychologia,…) ; isto porta a confusion proque « mental » veni del parola latin « mens, mentis » qui significa « spirito » e le parola grec « psyche » significa « anima » ! On deberea plus correctemente adoptar parolas que utilisa radices como « cerebr- », « encephal- » « , « neur- », que face referentia al organos real implicate.

Que nos remitte a lor nivello alicun notiones (2011-04-23 23 :09)

Deo e le anima essente mittite a lor placia, es a dicer in le dominio mythologic, in le dominio del historias inventate per le homine in le scopo de tratar de explicar lo que ille observava, on debe anque remitter, a lor nivello, conceptos que le humanos ha tendentia de qualificar de absolute, de infinite o de divin, como : le ben et le mal, le bello et le fede, le amor, le libertate, le felicitate, le intelligentia, le conscientia, etc. ; in plus, illes se imagina que il se tracta de proprietates del spirito et que iste notiones non concerne le animales. Io ha le firme conviction que il se tracta de notiones multo relative e que concerne anque ben le animales que le humanos. (Mesme si illos non nomina forsan iste conceptos abstracte in lor linguages, le animales sape quando illos es in cavia e vole esser libere, illos es consciente, illos ha sentimentos, illos suffre, illos vole sentir se ben). Alicun animales es probabilemente plus consciente, plus libere e mesme plus intelligente, capabile de plus de amor que le media del humanos. Le conscientia, le intelligentia, le amor non es apparite bruscamente in le homo sapiens ; isto es le resultato de un longe evolution e dunque, plure animales es providite de istos toto como nos, del mesme maniera que illos ha oculos, aures, mangia e defeca toto como nos. Io essayara in le articulos sequente de definir alicunes de iste notiones faciente resortir lor relativitate, lor limite, lor humanitate e mesme lor animalitate.

Esque il necessita un scopo a nostre existentia ? A que servi nostre existentia ? (2011-04-27 14 :25)

Le humanos ha le capacitate de facer utensiles o objectos que ha generalmente un utilisation precise ; un sedia servi a seder se, un automobile, a displaciar se, etc. mesme un obra de arte, creation que pote semblar sin scopo precise, gratuite, servi a satisfacer un besonio de expression o produce placer o un altere sentimento.

Breve, isto pote facer creder que toto ha essite facite per qualcuno pro un scopo qualcunque. Como on ha debite mitter multo effortios pro crear alicun objectos, on imagine mal que le esseres que se trova in le natura, que es sovente infinitemente plus complexe que le objectos que on ha fabricate, non ha essite concipite per un entitate consciente e intelligente, como le humanos, ma superior. E evidentemente, viste que generalmente, on fabrica qualcosa pro un scopo precise, on conclude que iste entitate habeva anque un intention, un scopo. On debe ben realisar que iste credentia es completemente anthropocentric !

Il servi a nihil de cercar un senso al vita, un scopo al existentia ; un scopo non pote esser associate que a un action human qualcunque, e un utilitate, que a qualcosa que pote permitter a un persona de attinger un scopo particular ; isto es toto. Le vita, le universo, le esseres non ha scopo ; illos es, puncto final. Le esser (le materia-energia) non ha finalitate, illo es, es toto. Esque isto es absurde ? Non, lo que esserea absurde esserea de voler dar un scopo a toto.

Le materia debe esser rehabilitate (2011-05-09 08 :42)

Le humanos ha tendentia a subestimar le materia forsan proque associate al petra, al terra, al pulvere e al morto. On ha difficultates de acceptar que iste materia con le qual on non ha essite capabile de facer melio que machinas « bassemente mechanic », pote esser estimabile. On ha dunque create le dichotomia corpore-anima in le qual le anima esserea le loco del facultates le plus nobile del persona (spirito, conscientia,…) e evidentemente supponite immortal. Ma, on constata de plus in plus le possibilitates infinite del materia-energia con le avantiamento del electronica, del biologia e del studio del cerebro. Le materia es vermente estimabile primo toto simplemente proque illo existe e anque proque illo ha formate structuras extraordinari per lor gigantismo, o lor parvitate o lor complexitate. De iste materia, ha mesme apparite esseres capabile de pensar e de haber conscientia de se ipse e del universo. Isto est vermente surprendente !

Esque on debera attender que le humanos crea, per se ipse, structuras satis complexe, capabile de pensar e de haber conscientia de se ipse, pro admitter lo ? Si istes non dispare ante, illes va probabilemente arrivar a isto ! Mesme que illes potera possibilemente crear esseres « superior » a illes ; isto essera facile proque le humanos es longe de esser « perfecte ». (Remarca que iste qualificativos (superior, perfecte) es multo relative…) Sin dubita que ben ante que on arriva a isto, le materia haberea essite rehabilitate, proque, a iste momento, nostre cerebros va gradualmente deprogrammar se, liberar se del vetule ideas animistic e theistic.

Le humanos es animales como le alteres (2011-05-09 12 :44)

Isto es ver que, pro le momento, le humanos prende multe placia super iste terra, e pensa dominar lo. Sin dubita anque que illes ha facultates satis disveloppate. Ma, reguarda vos in le speculo !

Vos ha un corpore multo semblabile al altere animales, vos ha le mesme organos. Vos mangia et defeca toto como illos.

Le humanos ha un cerebro ben disveloppate, ma illes non es le soles ! Pensa vos vermente que vos es le sol specie que habe conscientia, sentimentos, que planifica, que rationa. Le aptitudes human, dicite superior, non es apparite abruptemente. Sin dubita que jam in le caso del dinosauros, plure species habeva jam un conscientia e sentimentos. Plure personas estima erroneemente que in le caso del animales, toto es gerite per lo que on appella le instincto, e que es solmente in le caso del humanos que on retrova le functiones de alte nivello como le conscientia, le sentimentos, le intelligentia ; il non es dunque surprendente que illes es alora portate a credere que iste functiones « sublime » proveni de un fonte altere que nostre animalitate ; de isto resulta le idea de un anima…

Ma, iste functiones non es unicamente human ; iste functiones si extraordinari se ha disveloppate al curso de plure decenas o centenas de milliones de annos ; pro ducer, pro le homine como pro plure altere species, a performances surprendente. Il non es certe si le cerebro del homine es le plus complexe ; il es multo possibile que on admitte un die que le cerebro de alicun species (elephante, delphino…) es plus perfectionate que le nostre. (Isto poterea anque esser le caso pro alicun specie disparite.)

On sape jam que alicun partes del cerebro es nettemente plus disveloppate in le caso de alicun animales que in le caso del homine : le parte del olfaction pro le can, le parte del vision pro le aves rapace, le parte del audito pro le vespertiliones o le mammiferos marin (que les permitte de « vider » in le obscuritate), le memoria pro le elephante (?), etc. Vide in le video que seque como un leon de mar pote esser plus intelligente que un humano medie.

Leon de mar intelligente !

http ://animal.discovery.com/videos/extraordinary-animals-cerebral-sea-lion.html

Esque un animal ha le conscientia de se ipse in su ambiente. Certo ! Evidentemente, isto necessita un systema nervose elementari… Ma, a partir del momento quando un animal ha sensos disveloppate (vision, tacto, audito,…) e dunque un cerebro satis avantiate pro utilisar le informationes de iste sensos, iste cerebro crea un mundo virtual in le qual le animal es al medio : ma, isto es lo que significa « haber le conscientia de se ipse in su ambiente ! Il esserea surprendente que tote le animales salvo le homine esserea machinas sin conscientia e que subito, al apparition del homine, iste facultate es apparite ! Io pensa que in le dominios del sentimentos et del conscientia (que es un sorta de sentimento), le cerebro in plure species de animales poterea ben esser plus disveloppate que le nostre.

Ma que significa exactemente «haber conscientia de se ipse in su ambiente » ? (2011-05-09 17 :59)

« Se ipse », es un insimul de cellulas vivente organisate e specialisate que forma structuras neuronic creante un mundo virtual in le qual un copia virtual de iste insimul (se ipse) es al medio. Iste mundo virtual es multo differente del mundo real, ma, il ha un multo grande correspondentia inter le elementos del duo mundos ; si non, le « se ipse » esserea rapidemente destruite !

Que nos prende, como exemplos, le colores. Il se tracta de un pure creation de nostre cerebro. Le color rubie de un pomo nos sembla ben real, ma on non saperea definir lo que illo es realmente ; on non pote saper si le rubie de iste pomo vos appare coma a vostre vicino ben que isto es verisimile, viste que vos e vostre vicino es constituite del mesme faction, ma on non pote provar lo de necun maniera.

Iste characteristicas de vostre mundo virtual es in facto completemente indescriptibile, illos non es in facto que creationes commode de nostre cerebro pro representar vostre ambiente ; on pote mitter in le lot : le colores, le spatio, le sonos, le odores e le sapores, le sensationes del tacto. Illos es characteristicas de vostre mundo virtual resultante del traduction per vostre cerebro del stimuli que impressiona vostre sensos : le colores debite al undas electromagnetic visibile, le sonos debite al undas mechanic, le odores e sapores debite al productos chimic, le sensationes del tacto (calor, frigido, contacto, pression, piccatura,…) debite al proximitate con le materia in le vicinitate. Le notion de spatio es particular proque illo se acquire gratia a plure sensos : in effecto, le vista, le audito, le tacto contribue a disveloppar in nostre cerebro iste concepto.

Si le spatio es como le colores, le sonos, etc., on pote pensar que illo es anque un creation virtual del cerebro que es completemente differente del realitate subjacente. Le tempore non es un observation tanto directe que le spatio : lo que on observa es le presente (que cambia…). (Si on considera un photon que ha quitate un galaxia distante, a milliardos de annos-lumine, milliardos de annos retro, e que attinge le terra, pro illo, secundo le relativitate, le distantia percurrite es nulle e le tempore es arrestate ; in facto, on poterea dicer que pro le particulas que se displacia al velocitate del lumine, il non ha ni spacio ni tempore ; e illos es particulas que es le intermediarios pro le interactiones in le materia. Isto face reflecter super le notiones de spatio e de tempore…)

Il ha multo altere creationes commodes del cerebro : le suffrentia, le felicitate, le placer, le dolor, le affection, le amor, le odio, e mesme forsan, Deo…

Iste altere characteristicas del se ipse essera ben studiate un poco plus longe.

Dunque, le « se ipse » es al medio de tote iste phenomenos virtual plus o minus religate al « realitate » e isto es lo de que ille ha conscientia, isto es su realitate a ille (que le pare multo real !). Iste realitate resimila sin dubita multo a istos del altere « se ipse » de su specie, ma on non pote verificar lo.

Complemento super le functionamento del sensos. (2011-05-20 11 :44)

Il es interessante como functiona le sensos. Si un stimulus arriva a un sensos : le systema nervose invia al cerebro un information que illo converte in une quantitate virtual del qual le « se ipse » prende conscientia.

Per exemplo, si vostre oculo recipe un unda electromagnetic de 700 micrometros de longor de unda que impressiona de tal o tal maniera le diverse cellulas del retina, iste information non es inviate al conscientia ; in facto, le information es analysate e arriva al conscientia sub un forma virtual completemente nove : un color rubie ! Le vibration sonor del violino face vibrar vostre tympano ; vostre conscientia non recipe le datas super le frequentia fundamental e le harmonicos de iste vibration, ma plus tosto un information virtual : un sono que stride. Un perfumo libera su effluvios que attinge vostre cellulas olfactive in vostre naso ; non es le composition chimic de iste emanationes que vostre conscientia recipe, ma un odor plus o minus agradabile. Proque la calor vos da un sensation de calor, e le frigido, un sensation de frigido e non le contrario ? Proque, le salate non gusta sucrate e le sucrate, salate. De tote maniera, como explicate precedentemente, tote iste sensationes, non existe que in vostre testa ; isto non ha nihil de real, mesmo si isto vos pare tanto real.

E que arriva post vostre morto ? (2011-06-21 16 :20)

Le invention del anima ha dunque essite facite proque on non poteva creder que le spirito e le conscientia poteva surger del materia (del qual on subestimava grandemente le possibilitates) e proque on sperava un vita eternal. Ma, si on admitte que vostre spirito, vostre conscientia es indissociabile de vostre corpore e que illos es le resultato del complexification del materia, on non pote que concluder, que a partir del momento quando le structura complexe de vostre organismo se ha destruite, vostre spirito a anque disparite. Esque iste pensata es terrificante Ma proque ? Isto es natural. On debe comprender que vos face parte del universo ; que vos es como un flor de illo ; quando le flor mori, le planta remane vivente. Vos es un conscientia momentanee del universo… non es isto extraordinari ! E proque on deberea viver o exister eternalmente ? Alora que tote structura in iste universo appare e dispare, nasce et mori.

Admitte un momento que vos es un entitate distincte create per un deo toto potente, non time vos que a tote momento, sin advertimento, vos pote disparer post un decision arbitrari de un deo capriciose omnipotente. E vos non esserea consciente de isto ! E si vos pote exister milliones de annos, in iste mundo o in un altere mundo post vostre morto, como poterea vos memorisar vostre prime cento annos ; vos ha jam oblidate plus de 99 % de lo que vos ha vivite, imagina dunque lo que remanera post 1 million de annos. ! (Pote vos dicer lo que vos ha mangiate, le 17 septembre, 3 annos retro ?) Dunque, si persona non memorara de vos (vivente hodie) in un million de annos (mesme vos !), alora a que es bon de voler continuar de exister como entitate distincte ; un altere entitate esserea tanto bon e isto esserea equal (e mesmo melio, proque plus juvene, plus adaptate, plus intelligente, etc.) De tote faction, il es un illusion de creder que vos es un entitate distincte ; vos es un structura complexe que cambia continuemente que es apparite e disparera.

Vos e io, es le mesme cosa (2011-06-22 14 :00)

Sape que pro le alteres, VOS, vos face parte del alteres justemente. On se da multe importantia proque on non pote vider se que in un speculo alora que on pote vider le alteres completemente sin speculo. Ma es le mesme cosa pro cata uno. Le autistas ha difficultates a comprender que le alteres non es objectos, ma alteres exemplares del « ME IPSE » como illes. (Quando io ha comprendite isto, io ha essite stupefacte.) Vos es equal al alteres o tanto pauco differente. Si vos mori, alteres vivera e isto es equal.

Quando qualcuno suffre, vos o un altere, es le « ME IPSE » qui suffre ; es « VOS » qui suffre ! E es le mesme cosa pro le joias e le felicitate ! Le exemplar del « ME IPSE », que io es, non ha conscientia que le altere exemplar del « ME IPSE », que vos es, suffre, ma vos, vos es consciente de isto, e, per vos, io es consciente de iste facto.

In facto, nos es totes le mesme cosa. Vos es ille qui ha scripte iste lineas e ille qui los lege. Vos es vostre vicino, vostre can, le infante qui joca, le assassino, le victima, le violente, le dulce, le sancto. Vos esseva un tyrannosauro, Hitler, Gandhi, le animal excoriate vive, e, continuemente, del esser le plus suffrente al esser le plus seren. Vos es ille qui donna le colpo de pugno e ille qui le recipe. Io es, vos es le organismo, le « ME IPSE », le programma, le structura de materia-energia que se ha organisate, se ha complexificate e multiplicate in milliardos de exemplares.

Ma in facto, le « me ipse » es eternal e quasi omnipresente. (2011-06-22 14 :56)

Quando un nove bebe nasce, isto es como si vos vos eveliava con un amnesia que vos ha facite oblidar toto lo que vos ha vivite antea. Ille es un altere « ME IPSE » o un altere « VOS » qui es apparite, un nove structura consciente (o qui lo devenira) qui es como un reincarnation de tote le altere structuras consciente que existeva o existe. Isto es lo que es belle in iste idea que nos es un structura complexe de materia/energia : iste structura, potente esser reproducite, nos face practicamente eternal.

Es enoiose nonobstante que le nove structuras non se rememora lo que le ancian structuras ha cognoscite… ben que isto non es completemente exacte proque le transmission del cognoscentia (in tote caso, de lo que es importante) se face per tote sortas de medios (e isto esserea un dilapidation de memoria que de rememorar se de toto).

In plus de esser eternal (al minus tanto longemente que le universo existera), on pote pensar que le « ME IPSE » es quasi omnipresente. Primo, que nos parla del superfacie del Terra : como il ha le biosphera, on pote imaginar un sphera del conscientia (logosphera ou noosphera ?) : il ha plen de structuras consciente in tote le locos super le terra, mesme in le mar, e illos communica inter illos. Si on se identifica a tote le esseres conscientes qui es super le Terra, nos es quasi in tote le locos. Il me appare evidente anque que, le natura, faciente toto in un multo grande numero de exemplares, il ha structuras complexe consciente super milliardos de altere planetas in le milliardos de galaxias del universo. Iste structuras es sin dubita sovente ben plus complexe que istos que nos cognosce (per exemplo, que nos ipse…). On pote identificar se anque a iste structuras extraterrestre e per illes, on pote admirar numerose realisationes del Universo, a vices multo differente, a vices multo semblabile a illos que on cognosce. Damno que iste structuras non pote ancora communicar con nos… in facto, es forsan nos qui non es ancora capabile de communicar con illos. Forsan que, un die, tote le universo devenira un enorme rete de communication, como un Internet universal !

Le placer e le dolor (2011-06-22 15 :47)

Como le « se ipse » ha essite disveloppate desde le prime cellulas vivente, le precursores del placer e del dolor es apparite con le prime bacterios. In effecto, le cellula debeva esser capabile de differentiar se de su ambiente, ma illo debeva anque saper lo que esseva bon pro su superviventia e lo que non lo esseva.

Ecce lo que es le rolo essential del placer e del dolor : influentiar vos pro que vos age in function de vostre superviventia e de isto de vostre specie. Io non dice que un bacterio o un ameba pote resentir dolor o placer, ma, que il ha jam functiones que permitte un melior superviventia in reagente al stimuli. Le dolor e le placer, con le conscientia, ha sin dubita comenciate a disveloppar se in le esseres vivente con cerebro. Un formica non sembla suffrer si illo ha un pata rumpite, ma su zelo a defender le nido si illo es attaccate e a reconstruer lo, pote facer nos pensar que illo suffre in vider que un agente exterior es destruente lo.

Le dolor es multo utile a vostre superviventia : si trenchar vostre digito non vos faceva mal, post pauc tempore, vos non haberea digitos ; si un porta se clauda super vostre digitos, alora le dolor es le sensation del besonio pressante de remover vostre digitos de iste mal position.

Le placer e le dolor es como reinforciatores que costa nihil. In effecto, si vos mangia, vos es recompensate per un placer (es bon al gusto) ; si vos vos chocca le testa, vos es punite (isto face mal !). Lo que es curiose, es que iste placer que on recerca tanto, iste dolor que on fugi, es nihil de toto ma que functiones neurologic permittente le superviventia. Ma, vos resenti vermente un dolor de dente como vos vide multo ben le color rubie de un pomo : ma isto non es, in le duo casos, que creationes del cerebro, isto non existe que in vostre mundo virtual. Vos vos face suffrer vos ipse !

Il es clar que on non debe considerar objectivemente le dolor como un mal, ni le placer como un ben. Istos es toto simplemente inventiones del vita pro superviver. In le concepto de dolor, on pote includer le tristessa, le pena, le manco de conforto, le fatiga, le fremito al ascolta del fricamento del ungulas super le ardesia, le terror, le angustia, le incomprehension, le stupefaction, le fame, le sete, le desiro, le solitude, le compassion, le besonio de esser amate, de esser comprendite…, finalmente tote sortas de functiones (de mechanismos neurologic) que vos pulsa a ager pro vostre superviventia e illo de vostre specie. Quanto al placer, illo se produce durante le action o in le stato ; illo es vostre recompensa, le carota que vos tira verso le action o le stato appropriate. In le concepto de placer, on pote includer illos ligate al besonios de base (le alimentation, le sexo,…), pois le satisfaction de comprender e illo de vider un senso a nostre actiones, le incantamento, le controlo, le sentimento de appertinentia, le feritate, le poter, le securitate, le serenitate, le affection e le amor reciproc, le felicitate (stato de benesser que se perpetua)… ; il ha anque un alicun placer al cessation del dolor…

Il es forsan un bon cosa que le dolor debite a un lesion dura satis longemente post le accidente, proque un dolor vive que non durarea que un secunda non esserea satis convincente pro que on face attention pro evitar le accidente. Il ha sin dubita placeres e dolores inutile : isto esserea debite a disregulamentos del functiones a causa del vetulessa, de accidentes, de drogas, etc.

On non debe creder que les actiones de un individuo non es guidate que per le dolor e le placer immediate. A vices, alicuno pote renunciar a un placer actual e momentanee pro sperar un placer futur plus durabile. Il semblarea nonobstante que le ration sol non succede a facer ager in le senso del superviventia ; il necessita emotion. Il ha anque, ben securo, plure actiones que es debite a arcos reflexe, es a dicer que le stimulus induce un responsa sin que le tractamento passa per le conscientia o mesme per le cerebro.

4 commentaires pour Mi blog de 2011 (version in Interlingua)

  1. LENOIR dit :

    Interlingua ! Pierre, je ne connaissais pas cette langue et reste interloquée de la comprendre. Curieuse, elle m’interpelle et vais chercher si dans mon coin, des cours se donnent 🎶 françoise💋

  2. stanislaus3 dit :

    Pierre, ha tu jammais demandate « Proque il ha alque e non nihil? » Que es tu responsa? Le mie es que io « frappa » te in le facie, o io dice alque como Vide le aves in le celo! o « Que nos ambula un poco. »

    • Car Stanley,
      Si, io mi demanda iste question cata die. Forsan, un deo ha create iste « alque ». Ma, alora io mi demanda proque il haberea un deo e non nihil. Le deos non es que creaturas que le humanos ha inventate. Si un deo poterea exister per se ipse, proque le natura non poterea exister per se ipse. Io vide le aves in le celo e la natura me pare multo bel; ma isto prova nihil. Io es contento que il ha multe kilometros inter tu pugno e mi facie…

  3. stanislaus2 dit :

    Io non pensa que un esser, Deo, ha create le mundo. Un tal esser non *existe*. Un Deo que ‘existe’ non resolve le question de proque il ha alque e non nihil. Proque Deo existe e non es nihil? Isto duce a un infinite serie de questiones de proque XXX existe e non es nihil? Le question es le fonte de lo que le theologo Paul Tillich diceva es le preoccupation ultime de homine. Mais ha il un resolution de iste question? Paul Tillich equalmente in su Systematic Theology (in anglese) habeva le position que Deo non existe. Le credo in le existentia de Deo es le prime passo verso le atheismo–proque un tal esser non existe. Como pote un esser existente esser un solution al question de proque il ha alque e non nihil? E illo certemente non pote esser un causa principal. Le causas es solmente relationes inter cosas que existe e non inter lo que non existe mais es le fundo de existentia. Le mysticismo es le ultime position que on pote assumer a tal questiones de proque il ha alque e non nihil. Le question se duce a un ineffabile, inexprimibile stato del homine in que on non pote dicer alque de toto, mais ancora ha in le mente le question, le facto que alque existe e il non ha nihil. Qualcunqunque cosa que existe pote esser le foco de un tal pensata. E le mystico essaya identificar se con lo que existe–toto que existe–malgrado le facto que nihil pote esser dicite super proque de isto. Le lingua es inapte ultra iste puncto in exprimer iste unification con le existentia que ha necun explication, conception, o ration pro su existentia.
    Schopenhauer habeva le position in su Le Mundo como Voler e Representation que le Representation es conceptiones in parolas de relationes inter cosas. Nos pote crear tal representationes. Mais il ha un altere ‘cosa’ que es inexprimibile proque illo non exprime alque in particular o de toto. Illo es le acto del Voler quando nos ager. Quando nos age nos non face conceptiones consciente de nostre action–plus tarde nos pote vider nostre corpores in action e describer isto, mais isto non es le action per se. Assi tu se identifica con le action sin parolas pro describer lo.
    Mi responsa non esseva un expression in parolas mais de action. E quando io ‘frappa’ te in le facie tu senti le pugno mie – le realitate ultra tu proprie voler de facer lo. Attende al realitate. Quando io dice Ecco le aves in le celo, io dice ‘attende al realitate’. Quando io dice « Que nos ambula un poco io dice ‘attende al realitate de ambular con me.’ Certo, il non *proba nihil*, proque un proba solmente vole exprimer un relation inter cosas, e tal relationes non pertine a proque le realitate non es nihil. Identificar se con le realitate e non tu miserabile existentia corporee, que es solmente un limitate perspectiva super le mundo, realitate. Le realitate es sempiternee. Isto es tu realitate. Non sia preoccupate con le morte, proque Tu es sempiternee.

    Assi, io esseva placite in leger tu blog. Io ha scribite se mesme cosas como isto. Illo es un bon exploration de iste sempiternee questiones de proque il ha alque e non nihil. Como io lo legeva io esseva rememorate de Descartes e su meditationes–reflexiones. Mais ultimemente il non ha responsas in parolas que pertine al question. Assi nihil pote esser rendite per le ration.

    In mi responsa a te io usava expressiones del monachos de Zen, buddhistas qui passa in un vita de autoreflexion in cercar de un ultime nirvana que es inexpressabile e inexprimibile. Illes esserea le prime a dicer que tal expressiones proba nihil. Le puncto es que il ha nihil a probar.

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s